ایده ای ندارم. تنها مداد طراحی هست که هدایتم می کند، شبیه یک بازی، و رفته رفته هر خط فضایی را ایجاد می کند. عصر تبریز: سارا نخعی عضو انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران و استان آذربایجان شرقی و طراح آرم متروی تبریز طی یادداشتی کوتاه در کانال تلگرامی تخصصیش نوشت: ایده ای ندارم. تنها […]

ایده ای ندارم. تنها مداد طراحی هست که هدایتم می کند، شبیه یک بازی، و رفته رفته هر خط فضایی را ایجاد می کند.

عصر تبریز: سارا نخعی عضو انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران و استان آذربایجان شرقی و طراح آرم متروی تبریز طی یادداشتی کوتاه در کانال تلگرامی تخصصیش نوشت:

img_20161101_232140
ایده ای ندارم. تنها مداد طراحی هست که هدایتم می کند، شبیه یک بازی، و رفته رفته هر خط فضایی را ایجاد می کند.
بازی موقعی جذاب تر می شود که هیچ ارتباط منطقی و تصویری میانشان وجود نداشته باشد. خود ایجاد می کند و این فضا به خط های ممتد بعد مرتبط می شود. انگار که با چند نقطه ی محدود بر کاغذی سفید شکلی دلخواه و حتی بی معنی رسم کنی. نقاشی انتزاعی می بایست به تدریج کامل و کاملتر شود.
ترکیب بندی مناسبی به خود بگیرد و ساختار و فرم درستی را بپذیرد. می شود خطی جدید.
می توان خطی جدید به مجموعه افزود و یا برخی خط ها را امتداد داد. روش کار همین است، تغییر نمی کند. هر عنصر جدید خطی پاسخی مناسب و حساب شده به ترکیب قبلی است. انگار گفت و گویی اصیل و زنده میان طرح و طراح در جریان است. هیچ کدام از نیت بعدی دیگری خبر ندارد. من عاشق اینطور طراحی هستم، تنها در این فضاست که احساس آزادی می کنم. رهایی مطلق، بی خبری محض. اجازه نمی دهم ذهنم برای آینده ی تصویرسازی تعیین تکلیف کند و یا طراحی از پیش تعیین شده را دنبال کند. فقط و فقط اتفاقی را به هم وصل می کنم . با وسواس و نظم فراوان . نظم در بی نظمی.
سارا نخعی