دکترین دریایی پنتاگون بر یک پایه بنا شده است: «افسانه نفوذناپذیری سامانه دفاعی ایجیس». آمریکاییها معتقدند رادارهای SPY-6 و موشکهای استاندارد۳(SM-3) یک گنبد آهنین روی آب ساختهاند که هر موشک و پرتابهای را رهگیری میکند.
به روایت همشهری، اما باید در نظر داشت که در جنگ مدرن فیزیک با کسی شوخی ندارد. سامانه پدافندی آمریکا به شکل پیشبینانهای کار میکند، یعنی محاسبه قوس حرکت هدف، اما این فرمول در برابر نسل جدید موشکهای هایپرسونیک ایران کارکردی ندارد. وقتی موشکی با سرعت ۱۳ماخ وارد فاز مانوور میشود و مسیرش را در کسری از ثانیه تغییر میدهد ابرکامپیوتر ناوهای آمریکایی دچار فلج محاسباتی میشود. ضمن اینکه قلاف پلاسمایی موشکهای ایرانی مانع رهگیری از سوی رادار میشود.
اما کابوس اصلی برای آمریکاییها اینجا نیست. باید گفت، هر سامانه دفاعی در ناوها، خشاب محدودی دارد، در این حالت اگر ۱۰۰ پرتابه ارزان قیمت به سمت ناوهای آمریکایی شلیک شوند و اگر ۹۰درصد آنان رهگیری شوند، سرریز پردازش رادار مانع از رهگیری سایر پرتابههاست، و این یعنی یک پرتابه ۲۰هزار دلاری سیبلی به وسعت یک ناو دارد که ۱۰میلیارد دلار ارزش دارد! این جنگی است که آمریکا قبل از شلیک گلوله باخته است.
